اکوایران: تصور رایج این است که «انتقال بزرگ ثروت» در آمریکا به شکلگیری نسلی از وارثان ثروتمند و تثبیت ثروت در خانوادهها منجر خواهد شد. اما بررسی دادههای مالیاتی تصویر متفاوتی ارائه میدهد: بسیاری از کسبوکارهای خانوادگی پس از انتقال به نسل بعدی ضعیف میشوند و همین مسئله فضای بیشتری برای ورود کارآفرینان جدید، سرمایهگذاران و خریداران بیرونی ایجاد میکند.
اکونومیست در تازهترین مطلب خود گزارشی را با عنوان کار کرده که به عدم پایداری ثروت بین نسلی پرداخته است.
در سالهای پیشرو، نسلهای «خاموش» و «بیبیبومر» در آمریکا یعنی افرادی که در فاصله دهههای ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۰ متولد شدهاند. بیش از ۱۱۰ تریلیون دلار ثروت را به فرزندان خود منتقل خواهند کرد. برخی استدلال میکنند که افزایش ثروت موروثی در کشورهای ثروتمند، که بخشی از یک جابهجایی گستردهتر میان نسلها و موسوم به «انتقال بزرگ ثروت» است، دموکراسی شایستهسالارانه و سرمایهداری را تهدید میکند. اجازه دهید دیدگاه خوشبینانهتری ارائه کنیم.
ما یک دهه را صرف ساختن نخستین تصویر کامل از ثروتمندان آمریکا بر اساس دادههای اداری مالیاتی کردیم. مالکان کسبوکارهای خصوصی بر یک درصد بالای ثروتمندترین افراد جامعه تسلط دارند. حدود ۳ میلیون نفر از این مالکان وجود دارند که میانگین ثروت هر یک حدود ۲۵ میلیون دلار است. آنها در سراسر کشور زندگی میکنند و کسبوکارهایی را اداره میکنند که خودشان راهاندازی کردهاند، خریدهاند یا به ارث بردهاند؛ در طیف گستردهای از صنایعی که عمدتا چندان پر زرقوبرق نیستند.
این میلیونرها همهجا حاضر هستند. در مجموع بیش از ۱۰ برابر ثروت ۴۰۰ فرد ثروتمند فهرست فوربس را در اختیار دارند؛ یعنی ثروتمندترین افراد آمریکا. تنها یکچهارم آنها شرکتهای خود را به ارث بردهاند. اگر قرار باشد «وارثسالاری» در افق ظاهر شود، بهوضوح هنوز فرا نرسیده است.
بخش زیادی از روایت متعارف درباره انتقال ثروت بر به ارث رسیدن داراییهای مالی و املاک متمرکز بوده است. اما داستان واقعی «انتقال بزرگ ثروت»، داستان چیزی است که هنگام مرگ «میلیونرهای همهجا حاضر» بر سر کسبوکار خانوادگی میآید.
یک ضربالمثل قدیمی میگوید؛ پدر میخرد، پسر میسازد، نوه میفروشد و نتیجه گدایی میکند. دادهها نیز سرنوشتی را که این ضربالمثل پیشبینی میکند، تأیید میکنند.
تنها ۱۲ درصد از فرزندانی که در میان یک درصد بالای ثروتمند جامعه متولد شدهاند، در همان یک درصد باقی میمانند و ۴۰ درصد آنها نهتنها از یک درصد بالا، بلکه از کل ۲۰ درصد بالای جامعه نیز خارج میشوند.
اگرچه استعداد و سختکوشی ممکن است تا حدی قابل انتقال میان نسلها باشند، بازگشت به میانگین در هر دو مورد میتواند به توضیح این موضوع کمک کند که چرا ثروت موروثی در طول نسلهای یک خانواده از بین میرود؛ بهویژه زمانی که دارایی اصلی خانواده یک کسبوکار فعال باشد.
فرزندان صاحبان کسبوکار نسبت به بنیانگذاران نسل اول، احتمال کمتری دارند که سودها را مجددا در کسبوکار سرمایهگذاری کنند و از آنجا که در ثروت بزرگ شدهاند، احتمال بیشتری دارد که زندگی پرخرجی داشته باشند. ما دریافتیم که سهم نامتناسبی از مالکان جتهای خصوصی و ابرکشتیهای تفریحی، وارثان کسبوکارهای خصوصی هستند.
مطالعات درباره وارثان ثروتمند نشان میدهد که بیشتر آنها ارثیه خود را ظرف یک دهه خرج میکنند و شرکتهایی که مدیرعامل خانوادگی دارند، عموما عملکرد ضعیفتری نسبت به شرکتهایی دارند که چنین مدیری ندارند.
همانطور که وارن بافت گفته است؛
انتخاب تیم المپیک ۲۰۲۰ با انتخاب پسران ارشد مدالآوران طلای المپیک ۲۰۰۰ [برای این منظور]، از نظر رقابت ورزشی، حماقت محض خواهد بود.
وقتی یک کسبوکار خانوادگی پس از انتقال میان نسلها دچار کندی میشود، فرصتهایی برای کسانی ایجاد میشود که میخواهند با آن کسبوکار رقابت کنند یا آن را خریداری کنند. داستان لری میلر (Larry Miller) را در نظر بگیرید .او فعالیت حرفهای خود را با ترک دانشگاه در ایالت یوتا آغاز کرد و سپس در یک فروشگاه قطعات خودرو در سالِتلیکسیتی مشغول به کار شد. وقتی تلاشهای مصمم او از سوی مدیران مورد توجه و پاداش قرار نگرفت، به کار خود در جای دیگری ادامه داد و در نهایت در یک تعمیرگاه و سپس در چند نمایندگی فروش خودرو مشغول شد. در نمایندگی تویوتای استیونسون آقای میلر بخش قطعات را که در رتبه ۹۶۱ کشور از نظر فروش قطعات قرار داشت، ظرف چند سال به رتبه نخست رساند. او به مدت هشت سال برای استیونسون کار کرد و در این مدت به مقام مدیر عملیات رسید و بر پنج نمایندگی نظارت میکرد. اما مسیر پیشرفت او با «وارثسالاری» برخورد کرد.
استیونسون به آقای میلر گفت که برای باز کردن جا برای هشت پسر مالک که قرار بود در بخشهای مختلف کسبوکار سمتهای مدیریتی به دست آورند، او از مدیریت مجموعه به اداره یک فروشگاه منفرد تنزل خواهد یافت. بنابراین آقای میلر از آنجا خارج شد و خیلی زود یک نمایندگی خودروی محلی دیگر را خرید.
در نهایت، او امپراتوریای متشکل از بیش از ۶۰ نمایندگی خودرو، ۱۱ مرکز تعمیرات ناشی از تصادفات، چندین مجموعه سینمایی و یک تیم NBA، یعنی یوتا جاز ایجاد کرد. در آمریکا، هنگامی که یک کسبوکار خانوادگی نمیتواند خود را با تغییرات صنعت همگام کند، افرادی مانند آقای میلر وارد میدان میشوند و از آنها پیشی میگیرند. تنها حدود ۲۰ درصد از شرکتهای بزرگ آمریکا تحت کنترل خانوادهها هستند، در حالی که این رقم در سایر کشورها حدود ۴۰ درصد است. کشورهایی که سهم بیشتری از بنگاههای خانوادگی دارند، معمولا درآمد سرانه پایینتر و بنگاههای کوچکتری را گزارش میکنند.
گزینه دیگر زمانی که یک کسبوکار خانوادگی به نقطه انتقال میان نسلها نزدیک میشود، نقد کردن کسبوکار است. اغلب «میلیونرهای همهجا حاضر» به این نتیجه میرسند که واگذار کردن کسبوکار به وارثانشان دردسر بیشتری نسبت به ارزش آن دارد.
برای سالها، سرمایهگذاران سهام خصوصی (Private Equity) کسبوکارهای خانوادگی در بازار متوسط را هدف قرار دادهاند. فارغالتحصیلان بیصبر اما کارآفرین دورههای MBA نیز به این موضوع توجه کردهاند. آنها به جای اینکه بهعنوان یک همکار در یک شرکت سهام خصوصی به سختی کار کنند، «صندوقهای جستوجو» (Search Funds) ایجاد میکنند تا مستقیما چنین کسبوکارهایی را خریداری و اداره کنند.
در برخی موارد، معاملات سهام خصوصی و صندوقهای جستوجو به شتاب گرفتن رشد و حرفهایتر شدن کسبوکار منجر میشود؛ در موارد دیگر، کسبوکاری که با بدهی سنگین مواجه است، تکهتکه شده و اجزای آن به فروش میرسد. در هر دو مسیر، فرصتهایی برای نوآوری و تولد دوباره کسبوکار وجود دارد؛ فرصتهایی که در اختیار افرادی قرار میگیرد که وارث کسبوکار نیستند اما به دنبال این فرصتها میروند.
ما این نیروهای قدرتمند و خوداصلاحگر را دلیلی برای نگاه خوشبینانهتر به «انتقال بزرگ ثروت» در آمریکا و پیامدهای آن برای پویایی اقتصادی میدانیم. اما در یک حوزه، پیشنهاد ما اصلاحات است. نظامهای مالیات بر ارث و داراییهای متوفی در سراسر کشورهای ثروتمند بهطور قابلتوجهی تضعیف شدهاند و این امکان را به مالکان دادهاند که شرکتهای عظیم خود را به نسل بعد منتقل کنند و در عین حال مالیات بسیار اندکی بپردازند یا حتی هیچ مالیاتی پرداخت نکنند.
در آمریکا، این تضعیف نهتنها به دلیل نفوذ یک طبقه اهداکننده که روزبهروز ثروتمندتر میشود رخ داده، بلکه به این دلیل نیز بوده است که بسیاری از قانونگذارانی که خود صاحب کسبوکار هستند، از خلأها و روزنههای قانونی موجود بهره میبرند.
برای حفظ سلامت مالی دولت و همچنین ایجاد یک احساس جمعی مبنی بر اینکه نظام مالیاتی عادلانه است، ضروری است که این نظامها بازسازی و تقویت شوند.